Ιστορική Αναδρομή της Άνδρου

Εμφανίσεις: 5977

Η Άνδρος είναι το δεύτερο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων μετά τη Νάξο. Είναι το βορειότερο νησί πράγμα που το κάνει να διαφέρει τόσο στο φυσικό τοπίο που παρουσιάζει, όσο και στην αρχιτεκτονική από τις υπόλοιπες Κυκλάδες. Η Άνδρος απέχει μόλις δύο ώρες από το λιμάνι της Ραφήνας. Ο πορθμός του «Καφηρέα» το επονομαζόμενο Κάβο Ντόρο, γνωστό για τις τρικυμίες του, χωρίζει την Άνδρο από την Εύβοια.  

007

Δείτε το φωτογραφικό υλικό

Η Άνδρος είναι το δεύτερο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων μετά τη Νάξο. Είναι το βορειότερο νησί πράγμα που το κάνει να διαφέρει τόσο στο φυσικό τοπίο που παρουσιάζει, όσο και στην αρχιτεκτονική από τις υπόλοιπες Κυκλάδες. Η Άνδρος απέχει μόλις δύο ώρες από το λιμάνι της Ραφήνας. Ο πορθμός του «Καφηρέα» το επονομαζόμενο Κάβο Ντόρο, γνωστό για τις τρικυμίες του, χωρίζει την Άνδρο από την Εύβοια. Το όνομα της Άνδρου αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Αισχύλο, είναι όμως παλαιότερο, χρονολογούμενο γύρω στον 5ο αιώνα. Το όνομα υποτίθεται ότι το έλαβε από το οικιστή Άνδρο ή Ανδρέως. Επίσης ονομαζόταν Λασία για τη πυκνή της βλάστηση ή Υδρούσα για την αφθονία των νερών της. Συναντάμε επίσης το όνομα Γαύρος που έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα καθώς ονομάζεται Γαύριο το λιμάνι της. 3.000 χρόνια πριν, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πρώτοι κάτοικοι των νησιών των Κυκλάδων είναι οι Κάρες, όπως και στην Άνδρο όπου λείψανα της εποχής τους βρέθηκαν στην Παλαιόπολη και το Κόρθι.

Τους Κάρες διαδέχτηκαν οι Φοίνικες και σύμφωνα με κάποιους γλωσσολόγους μητρόπολη της Άνδρου ήταν η πόλη Άραδος, από όπου και το όνομα Άνδρος. Ακολούθησαν οι Κρίτες και γύρω στον 11ο αιώνα οι Ίωνες. Μεταξύ 900 και 700 π.χ. ακμάζει η Ζαγορά και αργότερα η Υψηλή που βρίσκεται στην περιοχή Απροβάτου. Στη διάρκεια της Αρχαϊκής, Κλασσικής και Ελληνιστικής Περιόδου, πρωτεύουσα του νησιού είναι η σημερινή Παλαιόπολη που κοσμείται από ναούς, αγάλματα, μαρμάρινο θέατρο και στάδιο. 

Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας η Άνδρος είναι στο πλευρό των Περσών διότι τελούσε υπό Περσική Κυριαρχία. Το 407 π.χ. ο Αλκιβιάδης επιτίθεται στο Γαύριο και νικά τους Σπαρτιάτες που είχαν εγκατασταθεί σρο νησί καθώς και τους Ανδριώτες. 

Κατά την Ελληνιστική Περίοδο (323-133 π.χ.) η Άνδρος, όπως και οι υπόλοιπες Κυκλάδες, περιέρχονται υπό Μακεδονικό έλεγχο, έως το 315 π.χ. 

Έπειτα από αρκετούς πολέμους η Άνδρος καταλήγει στην κυριαρχία της Ρώμης. Οι θεοί που λατρεύονταν είναι ο Διόνυσος, η Αθηνά Ταυρόπολις, ο Άνιος και η Ίσιδα. 

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204 η Άνδρος περνάει στην κυριαρχία της Βενετίας. Ο Μεγάλος Δόγης της Βενετίας την παραχωρεί στον ανιψιό του Μαρίνο Δανδόλο. Το 1440 το νησί παραχωρείται στον Κρουσίνο Σομμαρίπα, στη δυναστεία του οποίου διατηρείται μέχρι το 1566 και τελικά το 1537 περνάει στην Τουρκική Κατοχή. 

Στα πρώτα χρόνια της Οθωμανοκρατίας πληροφορίες αναφέρουν τη λειτουργία ενός σχολείου των Καπουτσίνων Μοναχών που ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα. Επίσης από το 1814 λειτουργούσε το σχολείο της Αγίας Τριάδας στο Κόρθι. Τέλος στα Οθωμανικά χρόνια υπάρχει αλματώδης ανάπτυξη της ναυτιλίας στην Άνδρο. 

Στις 10 Μαϊου 1821 ο Θεόφιλος Καϊρης και ο Δημήτρης Μπαλής ύψωσαν την σημαία της Επανάστασης στην Άνδρο. 

Στους νεότερους χρόνους, το νησί αναπτύσσεται στον τομέα της εμπορικής ναυτιλίας. Χαρακτηριστικό δε, ότι ο Δημήτριος Μωραϊτης εγκαινίασε τη γραμμή Ελλάδας-Βορείου Αμερικής στις αρχές του 20ου αι. ενώ το 1939 η Άνδρος ήταν η δεύτερη μετά τον Πειραιά σε αριθμό νηολόγησης πλοίων. 

Τα τελευταία χρόνια η Άνδρος συνεχίζει κατά ένα μέρος τη ναυτική της παράδοση και με τις παρθένες ομορφιές της, είναι ιδανικός τόπος για όσους θέλουν να συνδυάσουν την επαφή με τη φύση και να ανακαλύψουν τις παραλίες της. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία έως το 2010 η Άνδρος είναι διαιρεμένη διοικητικά σε 3 Δήμους: Άνδρου, Υδρούσας και Κορθίου, όλοι γεμάτοι φυσικές ομορφιές και αναρίθμητα ξωκλήσια. Μητρόπολη όμως και πολυούχο του νησιού αποτελεί η λεγόμενη Παναγία η Θεοσκέπαστη.